เป็นกฎของ IMO สำหรับสินค้าอันตรายบนเรือ: วิธีจัดประเภท บรรจุ ทำเครื่องหมาย และจัดวาง สารแต่ละชนิดจะได้รับประเภท หมายเลข UN และกฎการบรรจุที่ผู้ขนส่งและท่าเทียบเรือต้องปฏิบัติตาม
ประเภท 4
ของแข็งหรือสารไวไฟ
อ่านประเภทย่อยด้านล่างเป็นข้อมูลประกอบการวางแผน ชื่อประเภทบอกถึงอันตรายหลัก การบรรจุ ฉลาก และตำแหน่งที่ตู้สามารถวางบนเรือได้ยังคงเป็นไปตามประมวล IMDG
ของแข็งไวไฟ ประเภท 4
ประเภทย่อย 4.1 ของแข็งไวไฟ
ของแข็งไวไฟติดไฟได้ง่าย ผง เม็ด หรือสารเนื้อครีมอาจติดไฟจากการสัมผัสเปลวไฟเพียงชั่วครู่ เช่น ไม้ขีดไฟ แล้วเปลวไฟจะลุกลามอย่างรวดเร็ว แรงเสียดทานก็ทำให้เกิดไฟได้เช่นกัน
ประเภทย่อยนี้ยังครอบคลุมสารที่ทำปฏิกิริยาได้เอง ซึ่งสลายตัวและปล่อยความร้อนจำนวนมากได้แม้ไม่มีอากาศ วัตถุระเบิดชนิดของแข็งที่ถูกทำให้เปียกหรือเจือจางจนไม่มีคุณสมบัติเป็นวัตถุระเบิดอีกต่อไป และสารที่หากไม่มีสารเพิ่มความเสถียรอาจเกิดพอลิเมอไรเซชันและร้อนขึ้นภายใต้สภาวะการขนส่งปกติ
ประเภทย่อย 4.2 ของแข็งที่ลุกไหม้ได้เอง
วัสดุที่ลุกไหม้ได้เองเป็นสาร pyrophoric คือของเหลวหรือของแข็งที่อาจติดไฟภายในห้านาทีเมื่อสัมผัสอากาศ และยังครอบคลุมวัสดุที่ร้อนขึ้นได้เองในอากาศโดยไม่ต้องมีพลังงานจากภายนอก
ประเภทย่อย 4.3 อันตรายเมื่อเปียกน้ำ
วัสดุที่เมื่อสัมผัสน้ำแล้วอาจติดไฟได้เอง หรืออาจปล่อยก๊าซไวไฟหรือก๊าซพิษในอัตราเร็วกว่า 1 ลิตรต่อกิโลกรัมของวัสดุต่อชั่วโมง
คำถาม
สิ่งที่การจัดประเภทไม่ได้กำหนด
ประเภทระบุถึงอันตรายหลัก สินค้าจำนวนมากยังมีอันตรายรอง เช่น ก๊าซพิษที่ติดไฟได้ด้วย เอกสารและป้ายจะแสดงทั้งสองประเภท และกฎการแยกเก็บจะเป็นไปตามอันตรายที่เข้มงวดกว่า
หมายเลข UN เป็นของสารแต่ละชนิด หรือกลุ่มสารที่คล้ายกันกลุ่มเล็กๆ ในรายการสินค้าอันตรายของ IMDG ไม่ใช่หมายเลขเดียวสำหรับทั้งประเภท กล่องสองใบในประเภทเดียวกันอาจมีหมายเลข กลุ่มการบรรจุ และกฎการแยกเก็บที่ต่างกัน