To zbiór przepisów IMO dotyczących towarów niebezpiecznych na statku: jak je klasyfikować, pakować, oznakowywać i sztauować. Każdy materiał otrzymuje klasę, numer UN i zasady pakowania, których muszą przestrzegać przewoźnik i terminal.
Klasa 8
Materiały żrące
Traktuj poniższe podklasy jako wskazówkę do planowania. Nazwa klasy określa główne zagrożenie. Pakowanie, nalepki i miejsce kontenera na statku nadal wynikają z Kodeksu IMDG.
Materiały żrące, klasa 8
Materiał żrący
Materiał żrący to ciecz lub ciało stałe, które w miejscu kontaktu niszczy skórę ludzką na całej grubości w czasie określonym przepisami. Ciecz, która w znacznym tempie przeżera stal lub aluminium, również jest materiałem żrącym.
Jeśli rzeczywiste zdarzenia lub inne dane wskazują, że zagrożenie jest wyższe lub niższe niż w badaniu laboratoryjnym, właściwy organ może zmienić klasyfikację. Obejmuje to również stwierdzenie, że materiał nie podlega przepisom jako materiał żrący.
Dane z badań działania żrącego na skórę uzyskane nie później niż 30 września 1995 r. metodą z Dodatku A do 49 CFR 173 obowiązującą w tamtym czasie mogą nadal służyć do klasyfikacji materiału klasy 8 i przypisania mu grupy pakowania.
Przy masie brutto 454 kg (1,001 lb) lub większej przechowuj kwasy i zasady oddzielnie, nawet jeśli tabela załadunku nie przewiduje takiego rozdziału. Wiele materiałów żrących reaguje gwałtownie po zmieszaniu, a wyciek, w którym się połączą, wymaga szczególnej ostrożności.
Pytania
Czego klasa nie rozstrzyga
Klasa określa główne zagrożenie. Wiele towarów ma też zagrożenie dodatkowe, np. gaz trujący, który może się również palić. Dokumenty i tablice ostrzegawcze pokazują oba, a zasady segregacji wynikają z tego zagrożenia, które jest bardziej rygorystyczne.
Jest przypisany do materiału lub niewielkiej grupy podobnych materiałów w Wykazie towarów niebezpiecznych Kodeksu IMDG. Nie jest to jeden numer dla całej klasy. Dwa kontenery z tej samej klasy mogą mieć różne numery, grupy pakowania i zasady segregacji.